A creative being, Marinke Slump 

Posted on

Είναι πραγματικά περίεργο το πώς κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο λίγο στη ζωή σου και σε επηρεάζουν τόσο πολύ. Ήμουν και εγώ μια θαυμάστρια της δουλειάς της Wink, Marinke. Μέσα από την αγάπη μου για το σμιλί / βελονάκι και τη μάθηση ανακάλυψα τον κόσμο των ιστοσελίδων που είναι αφιερωμένες και προσφέρουν απίθανα σχέδια δωρεάν με λεπτομερείς οδηγίες.

Μια από αυτές το Αμέσως ξεχώρισε. Οδηγίες με φωτογραφίες. Το προσωπικό στίγμα της Marinke παντού. Χρώματα, λουλούδια, προσφορά. Στο προφιλ της μοιράστηκε το πρόβλημα της, ότι ειχε asperger΄s, τη α της να συνυπαρξει κοινωνικα με αλλους ανθρωπους και και ποσο την βοήθησε η αγάπη της για δημιουργία μέσα από το σμιλί. Δεν το χωρούσε ο νους μου, δεν ήταν κάτι που συνδιαζόταν με την πολυχρωμία που κυριαρχούσε στην σελιδα της. 

Δυστυχώς ήταν αλήθεια. Και καποια στιγμη ηρθε η πρώτη της δημοσίευση για τις δυσκολίες της. Και η τελευταία ότι σταματά της δημοσιεύσεις για λίγο. Και μετά η ανακοίνωση της αδέρφης της ότι έχασε την μάχη με την κατάθλιψη που την ταλαιπωρούσε.

 Δεν περίμενα να με συνταράξει τόσο. Τα τελευταια 3 χρονια διαβαζα το ιστολογιο της και όχι ανελλιπως. Δοκίμασα τα σχέδια της. Ενιωσα την χαρα της. Χάρηκα όταν κέρδισε διαγωνισμούς. Απόλαυσα την κουβέρτα με τα τετραγωνακια που εκαμε σαν crochet along δημοσιεύοντας κάθε βδομάδα και ένα τετραγωνάκι. Ένας άνθρωπος τόσο μακριά κ τόσο κοντά. Ένας άνθρωπος τόσο ζωντανός να μην υπάρχει πια. Και όμως υπάρχει. Περισσότερο από ποτέ.

 Νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και έτσι συμμετέχω στην συλλογική προσπάθεια της Kathryn Vercillo να κάμει μια έκθεση με μάνταλα στο Σαν Φρανσισκο για να τιμήσει την προσφορά της Μαρίνκε και να ενημέρωσει σχετικά με την κατάθλιψη που λίγο πολύ κάποια στιγμή όλοι την αντιμετωπίσαμε στην ζωή μας. Καποιοι σε ελαφρια μορφη και καποιοι πιο σοβαρα.





A new crochet project, a bet with myself

Posted on Updated on

There are thousands of new stitches to try, new projects to make. there are so many ways to express the crochet creativity flowing in me.

I have learn to crochet 3years ago, pushed by my urge to make granny squares and the ripple stitch (or missoni stitch, like I used to call it in my ignorance)!

During these years, I surfed the web for ideas, finished projects, color combinations and had saved on my phone, tablet and pc so many crochet photos. It is amazing how it happens and many projects remain in the waiting list for so long and others call out to me right away to hold them in my hands…

Like this dress… it was a sometime project from the moment I saw it and almost immediately a friend came with a photo: I want this dress for my girl, will you make it for us?

I was very happy and challenged the same time. It was just my second dress making, I didn’t have a pattern, just a photo. So I started my crochet journey!  First I tried a sample, different yarn, guess the pattern. Then, with the cotton yarn color we have chosen the guessing of the size began. the process of do, made notes, undo, redo 🙂

There were times I questioned myself…

Was it a good idea to promise this? Will it fit ok?

Will everyone and especially the 2year old friend be happy?

Other times I was so happy by the whole process and the creativity flowing from my head through my hands, I kept going totally under the crochet spell!

And the day came that I held it in my hands, finished, weaving done, ready to get in the gift bag. I looked at it and thought… it’s not my favorite color, not my favorite stitch, but definitely worth every minute of my time, worth every concentration moment! Definitely gave me so much more than I  that expected to receive! It’s the feeling that I have outgrown myself with the new accomplishment and the smile on the face of the small model 🙂